Troost

Troost

Een belangrijk begrip, althans voor mij. Voor mij gaat het daarin om een vorm van nabijheid; een mens niet alleen laten in de moeite, pijn, zorg die op dat moment het leven van die ander kleurt. Verkleurt of juist ontkleurt zo je wilt.

Maar het is ook een begrip waarmee je voorzichtig moet zijn. Omdat in troost of troosten soms zomaar iets meeklinkt van 'wegnemen van pijn'. En soms is dat mogelijk, gelukkig maar. Maar dan praat je, tenminste ik, niet zozeer over troost. Bij troosten gaat het om een ander, een dieper en blijvender soort pijn.

En troosten betekent dan dat je een ander met die pijn niet alleen laat. Hoe ongemakkelijk je er soms zelf ook van kunt worden of je er bij voelen. En dat ongemak zie ik zelf als iets positiefs! Omdat het betekent dat je de pijn, de moeite niet voor lief neemt, niet als iets 'dat nu eenmaal bij het leven hoort, dus niet zeuren!' Nee! Het 'hoort' niet zo! Dat het leven nu eenmaal met allerlei ongemak, soms diep ingrijpend ongemak gepaard gaat is een waarheid als een koe! Maar iets in ons verzet zich daartegen en dat is terecht! We nemen dat niet  voor lief! En we laten elkaar er niet mee alleen. Hoe ongemakkelijk je soms ook wordt!

Troost, troosten betekent verzet aantekenen tegen wat het leven van mensen beschadigt, diep beschadigt soms. 

<wordt vervolgd>